Cykl 2 Złość

Teksty pomocnicze dla nauczyciela

  • Każdy człowiek się złości i mały i duży. To naturalne uczucie, które obok niektórych negatywnych i niszczących skutków, jest też bardzo ożywiające. Wydzielana jest wówczas adrenalina. To aktywizuje ciało i wzrasta potrzeba poruszania się. Złość daje innym do zrozumienia, że zostały przekroczone granice i może to pomóc w korekcie sytuacji, zanim dojdzie do eksplozji.
  • Kuba i Buba zawsze  kłócą się w domu, w szkole, w parku, na ulicy, na podwórku, w  samochodzie, w autobusie, w tramwaju, w pociągu, w samolocie, nad morzem, nad jeziorami...- jednym słowem – wszędzie!
    I rzadko kiedy zwracają uwagę na to, czy ktoś ich słucha, czy nie.
    Nic więc dziwnego, że któregoś razu, gdy byli w cukierni, podszedł do nich jakiś staruszek, pokręcił głową i powiedział...
    - Na pierwszy rzut oka miłe dzieci... – westchnął ciężko – a nie potrafią nad sobą zapanować...
    - Jak to nie potrafimy?! – oburzył się Kuba – przecież nie powiedziałem do niej "głupia"! Ani nie naplułem na nią!
    - Właśnie! – poparła brata Buba – Gdybyśmy nie potrafili zapanować nad sobą, to już dawno Kuba dostałby ode mnie w nos! - Kto od kogo ?! – warknął Kuba. Staruszek jęknął cicho. Kuba i Buba spojrzeli na siebie stropieni.
    - Ja mówiłem, że to nieładnie kłócić się i że zawsze należy dążyć do porozumienia. Ale z tego co słyszę to łatwo wywnioskować, że stać was na niejedno...
    - Aa, i tu nie ma pan racji!!! – krzyknął Buba – bo stać nas tylko na jedno!
    - Na jedno ciastko – uzupełnił Kuba – gdyby stać nas było na dwa, nie musielibyśmy się kłócić, co jest lepsze: pączek czy ptyś z bitą śmietaną!...

Zabawy poranne, popołudniowe

  • Jestem zły ponieważ... (Siedzimy w kręgu).
    Dzieci kolejno wyrażają swoje zaznaczone uczucie w następujący sposób:
Jestem dzisiaj zła, ponieważ nie zdążyłam zjeść śniadania.

Po wypowiedzeniu się wszystkich dzieci następuje druga runda, w której dzieci wyrażają emocje w sposób:

Złości mnie, gdy moja przyjaciółka nie ma dla mnie czasu.
  • Jak wygląda człowiek, kiedy się złości?
    Nauczyciel rozdaje lusterka każdemu dziecku. Dzieci stroją dowolne miny, komentują je między sobą. Na zakończenie próbują pokazać jak wygląda złość i słowami opisać to co zobaczyły w lusterkach.
  • „Zgadnij, jakie to uczucie?”
    Dzieci losują kartki z nazwami uczuć (radość, smutek, złość, zadowolenie, gniew, zachwyt, strach, lęk, gniew). Każda osoba losuje jedną kartkę. Następnie kolejno gestami, mimiką twarzy prezentują uczucia zapisane na karteczce. Pozostałe osoby zgadują jakie uczucie przedstawia ich kolega, koleżanka. 

Zajęcia obowiązkowe

„Gdzie mieszka złość?” - zabawa dydaktyczna

Nauczycielka prosi dzieci by przypomniały sobie, kiedy ostatnio się złościły.( Jak się wtedy czuły, jaki był powód złości i jak się ta sytuacja zakończyła). Następnie dzieci otrzymują  małe karteczki ze schematem człowieka i mają na nim zaznaczyć, gdzie odczuwają przykre uczucia gdy się złoszczą. Potem na dużym arkuszu papieru, gdzie jest powiększony rysunek człowieka, każdy  zaznacza swoja karteczką, w których częściach ciała odczuwa złość.

Dyskusja w grupie na temat: „Co robią nasze: ręce, nogi, głowa..., gdy się złościmy?”.(ręce - zaciskają się w pięść, uderzają, biją; nogi - tupią, kopią, stukają).

Nauczycielka pokazuje dwa nadmuchane balony i  mówi, że balon to człowiek, a powietrze w nim to  złość. Zobaczcie co się dzieje z człowiekiem, gdy złość utknie w środku i nie może się wydostać.  Jeden balon zostaje przekłuty i pęka, z drugiego powietrze wypuszczane jest stopniowo.

Nauczyciel pyta, który ze sposobów był bezpieczny? Podkreśla, że w drugim przypadku balon pozostał cały, chociaż złość została wypuszczona. Musimy więc umieć tą złość odpowiednio bezpiecznie wypuszczać. Jak to możemy zrobić?

Dobrze będzie spisać je na arkuszu papieru i umieścić w widocznym miejscu. Dobre sposoby spisujemy pod przyklejonym do papieru niezniszczonym balonem, a złe pod przyklejonymi strzępami zniszczonego.

Nauczyciel uzupełnia przedstawione przez dzieci sposoby radzenia sobie ze złością.  Ważne jest, aby wymienione były następujące

  • rozmowa z drugim człowiekiem, pamiętnik, rysunek
  • ruch – można podkreślić znaczenie endorfiny - „hormonu szczęścia”, który wydziela się w trakcie intensywnego wysiłku fizycznego
  • muzyka –słuchanie, granie na instrumencie
  • Relaksacja

Doraźne sposoby radzenia sobie z przykrymi emocjami, stresem

  1. Licz od dziesięciu do jednego
  2. Wrzaśnij AAAA…!
  3. Zrób trzy powolne wdechy i wydechy
  4. Zaciśnij mocno pięści, aby zgromadziło się w nich całe twoje napięcie, a potem mocno je strzepnij

Pomoce:

kartki z nazwami uczuć (radość, smutek, złość, zadowolenie, gniew), lusterka, małe karteczki ze schematem człowieka ,powiększony rysunek człowieka, balony.